his stockholm days

Wat mij opvalt in deze foto van mijn zoon is de hoek van 90° die gevormd wordt met de hoofden van de personnages, wie kijkt naar wie? Op een bepaald moment in het filmpje hieronder staan de hoofden van Jávor Pál en Karády Katalin ook in een hoek van 90°... Bizar, vind ik dat. Ik denk aan degene die kijkt en aan degene die bekeken wordt, zoiets kunnen vatten in een beeld is de opdracht van een fotograaf, tekenaar, schilder, misschien wel kunstenaar.

jávor pál és karády katalin

Luc Degryse en Piro Pallaghy

afrekening

Iedereen weet dat ik van eendjes hou. Achter sommige fascinaties moet niets gezocht worden. Ik zeg toch ook niets als u 's morgens opstaat en de pyjama in de vuilbak smijt of dat u radio-antennes van mercedessen verzamelt? Maar waar de meeste eendjes mij een gevoel van tederheid bezorgen of me terugwerpen tot mijn jeugd waar een vijver naast lag, zal ik deze eend nooit meer vergeten.
Ik stapte uit mijn huis naar buiten. Ik dacht al, die klink voelt zwaar. En ik zie dit exemplaar aan een nylon-koord aan de klink bungelen. Jeezes, mijn geweten is zuiver, heb ik iets misdaan dan, iets waar ik me niet bewust van ben? Dit lijkt wel op een paardenkop vinden in je bed. Is hier de maffia in het geding? Ik wist het niet en werd onzeker.
En toen hoorde ik de schoten van gisteren opnieuw. Droge knallen van jachtgeweren en geklapper van vlerken en op slag verstond ik wat hier gaande was.
Albert, de boswachter van het domein hier in de buurt, bedankt me voor de overlast die hij mij bezorgde. Ik krijg jachttrofee, dank U Albert. Ik heb meteen de wilde eend gepluimd, opengesneden, ontdaan van ingewanden en bereid met gemberkoekjes en honing, uitjes, een scheutje cognac. Het heeft me gesmaakt, het was wild en daar ben ik wild van. Peren, Pironik en Antisanta gaan dat niet leuk vinden, schiet niet op me mannen. Ik heb nooit anders gezien. Jacht is niet koosjer, maar Albert wel.

signers suitcase (sleeping)

zwembad voor koeien

doyenne du comice

Het was raar bijten in de appel, het was een peer.

youve got that strange effect on me

I can hear the mouse :)

Youve got this strange effect on me,
And I like it.
Youve got this strange effect on me,
And I like it.
You make this world seem right,
You make my darkness bright, yes,
You've got this strange effect on me,
And I like it, and I like it

And I like the way you kiss me,
Don't know if I should, but this feeling,
Its love and I know it,
Thats why I feel good.

Youve got this strange effect on me,
And I like it.
Youve got this strange effect on me,
And I like It.
You make this world seem right,
You make my darkness bright, yes,
Youve got this strange effect on me,
And I like it, and I like it.

Het nummer is geschreven door Ray Davies (The Kinks) zo meldt mij Bert Bevers.
Dave Berry zingt

borinage

tweewoonst

Het autootje besteeg de oprijlaan. Het linkerportier klapte open, een man draaide de sleutel om en stond in huis. Het rechterportier opende zich trager, een vrouw met een muts stapte de andere deur binnen. Het Wintergenootschap Ter Verlichting, tezamen apart.

tante annie en de dingen

Veel plezier beleef ik aan Tante Annie & de dingen, als u meer wil weten over het gedrag van kippen, duik dan - niet in de kleerkast - maar in haar rubriek Ria Valk & Bomma. Het is een zotte doos, kostenloos kostelijk. De bouwheer heb ik gefeliciteerd met zijn 'kipkapel' en op dat eigenste moment flitste Ria Valk me door het hoofd (waar ik trouwens het woord 'kipkapel' oppikte), vandaar...

non smoking

Dit is geen pijp, maar een asbak.

tafeleenden

listening+speaking=silence

zwalm

Beerlegem, het dorp waar ik woon, is een baandorp. Er is een kasteel - een domein, een baan dus, een bushalte, huizen en nieuwe huizen en nog meer huizen en o ja, bomen. Er zijn geen voetpaden. Het gras groeit er niet op de baan en de vuilbakken blijven er leeg. Dingen worden in de berm gedropt. Het is Beerlegem en de tekening hierboven is mijn idee ervan - ik sta er ambivalent tegenover, maar dat is niet erg. Ik heb het gevoel dat er iets aan gedaan kan worden, 'gedaan wordt' - moet ik zeggen. Men (dat heerlijke woord waar iedereen zich achter schuilt) is bezig, geheimzinnig, in het klein, aan tafel, tussen de soep en de patatten.

brussel

alleen ezels helpen krapuul

Bij Ruien, op de taalgrens gelegen, kneep ik de remmen dicht tot vlakbij dit huis. Een barse buurvrouw had me in de smiezen. Ik overwon mijn gène en vroeg wat er met dit op zijn zachtst gezegd 'verwaarloosd' huis aan de hand was. Ze had natuurlijk prompt door wat me bezighield en vertelde, onderbroken door schouderophalen, het volgende:
"Hoe dat hij wil leven, zijn mijn affaires niet. Ik zou zo nie kunnen leven."
Met de borstel die ze in haar handen had wreef ze daarbij de galoches proper.
"Hij is in de tachtig hoor, hij doet niemand kwaad, we hebben er geen last van, 't is altijd nen rare geweest."
Meer kreeg ik niet te horen, ze kon mij niet verder helpen.
Ze had al de rug naar mij toegedraaid.
En toen vervolgde ik m'n pad zonder liedje van Charles Trenet in het hoofd.