twee paarden

twee paarden in de wei
een drinkbak op zijn zij
dertien bomen op een rij
een simpele dromerij

raoul de keyser

paal en perk stellen

hoe komt het kalf bij zijn maat

terras open

de onverschilligen

la femme, l'homme, l'Italie, le cinéma, l'Alfa Romeo, le music hall, la statue grecque, le revolver, la giffle, la chambre à coucher, le baiser, la salle de bain, le fou, la starlet, le vieil homme, la mer, la tendresse, la vengeance, les caresses, la souffrance, l'escalier, la promenade, le livre, le bateau, les disputes, le soleil, la trahison, la mort, l'amour, l'obscurité, les malentendus, la beauté fatale

de koe bij de horens vatten

de vogel is geknipt

buiten wonen

Heerlijk!: snoven ze als paarden en brachten de rest van hun leven in open lucht door.

half huis

De zware niesbui van Adriën Blommaert, een azaleakweker uit Lochristi, verwoestte zijn huis.

de zwierigheid van een borstelstreek

Een pad, een weg, een laan of baan. Een huis met deur, ernaast twee vensters en boven een slaapkamer nog een kijkgat. Hier woont en schildert Jozef, een weduwnaar uit Neerslachtigheid, een dorp naast Opglabbeek. Ik voel zijn beverige hand en het stuk chocolade dat in zijn broek is gesmolten. Ik word gewaar: bomen en bladeren worden met de borstel traagjes gedept op het trillend canvas. Verbrand spek stinkt in het schotelhuis. Jozef trekt zijn schouders op, snel, haast heldhaftig, in opperste concentratie. De laatste hand leggen aan dit schilderij doet de tong tussen de tanden belanden. Hij moet voor de donkerte intreedt nog de dakpannen schilderen en vier vogels, spannend! Maar Jozef waarom verknoeit u nu dat schilderij met die witte veeg boven uw huis? Jozef, ga nu maar slapen en vergeet niet uw kaars uit te blazen.

my son just came back from Norway

Na 45 dagen en 2385 km solo op de fiets door Noorwegen, graatmager en met honger als een paard, omhels ik de zoon. We geven hem voedsel en hij ons voedsel terug. Lang zal hij leven, feest! Ik vraag plagend: "45 dagen zonder seksueel verkeer?". "Neen, maar wel met veel verkeer onderweg": antwoordt hij laconiek.

de vier heemskinderen

Vandaag heeft Masjenka mij een bijzonder glas bezorgd waarvoor ik helemaal door de knieën ga en waardoor 'Twin Peaks Dendermonde' nu onophoudelijk door het hoofd spookt. De introspecteur Maurice in mij bereidt zich voor, hij gaat vroeg slapen en trekt aan het koordje van de maan: ... aan, uit, aan, uit.

het tussendoortje van de rangeerder

liefte

Over het merk 'lief!', typografisch. Ik vind het uitroepteken overbodig en waarom valt de e zo op? Is het lettertype een Helvetica? In ieder geval, ik voel dat er iets niet klopt. Zijn kleine klompjes lief? Zijn ze lifestyle? Babywear ampersand lifestyle, snap ik niet... of maar al te goed? Een stoet van vragen marcheert in de gedachten en ik ga niet stoppen bij een vlag, noch antwoorden verzinnen, daar wordt een mens pas tureluurs van. Ik duw liever een gebreide kindersok over de vinger en nog een tweede... en wandel uit deze winkel de straat op, in Antwerpen. Dus ik sta op straat, boven mij de lucht. Een kast eigenlijk, veel te hoog en ik ben te klein om de valies die daar boven rust, te openen. Ik weet dat daar mijn broek en hemd is opgevouwen. Dus bleit ik, lief!

vogels, schrik niet

kinderopvang

wit, zwart of bruin

marcel marceau

cupido springt uit een rode agaaf

" Dit jaar, geen groene agaaf Linda, maar een rode en ik zie u graag!"

dat is wat Joris tegen zijn vrouw roept met de verfpot in de handen.

licht

Dit huis wordt voorzien van electriciteit, er zijn geen zonnepanelen. In dit huis wonen een man en een vrouw, over de keukentafel ligt een toile de ciré, er staat een kom koffie op de tafel en op de rand van de tas zit een vlieg. Aan een haak hangen droge worsten en de zon schijnt. De hond blaft nu, ik ben weg.

waar was hij nu weeral gebleven?

"Hij wist zich van geen hout pijlen maken, onverrichter zake stond hij midden de buxus, gevangen als standbeeld. Een blik over de schouder kon hij nog werpen, maar meezitten aan tafel... dat ging niet. Enfin, geen nood, geen tederheid trekt hem aan, geen lichaam kan ooit het zijne voelen in de sprakeloze plaag van de taal. Waar was ik nu weeral gebleven?: denkt hij"

Als samplen kan in muziek, waarom dan niet in een tekst? Min of meer zit het gedicht van Hugues C. Pernath wel in het hoofd, te pas en te onpas duikt het soms op als ik een beeld zie of bijvoorbeeld een paard alleenstaand in een wei. Hoe zou dat komen...? Gewoon, de woorden van Pernath zijn krachtvoer, net zoals die van Christine D'haen overigens. Of hebben ze dezelfde lamenterende, diep vervlochten toon, gemeen? Bedankt ook dat ze me niet los laten.

weg is Christine D'haen

weg is Christine D'haen, originally uploaded by didiermaurice.

Daimoon megas

Mijn daimoon bedroefde bij nacht mijn bloed:

het hoofd in uw armen, het hoofd van een man,
het is niets. En uw dagen en nachten zijn niets
dan een schaduw van schaduwen; al wat gij doet,

het is niets: en het vlees dat gij eet, en het bloed
dat gij drinkt, het is niets. Verfoei ook den geest!
Want de ziel die gij eet, het visioen dat gij drinkt,
het is niets. En zo al wat gij zoekt, wat gij doet,

het is niets. Het is minder dan de as en het schuim.
En de mond op uw hart, het is niets. Als het zand
aan de zee is u alles, en minder dan as
van het vuur, en uw dromen zijn minder dan puin.

Want al wat gij drinkt en verteert, alles voedt
slechts mij, en de macht is aan mij, echter gij,
gij zijt niets dan een schaduw, en ik ben die leven
in doodsstrijd en sterven al levende doet.

Ik slechts verzwijg u. - Mijn daimoon bij nacht
bedroefde mij bitter. - En 't hoofd in mijn arm,
het hoofd van een man, het is niets. Het is niets
dan een aangezicht, sluimrend, vol koelte en zacht.

Christine D'haen

de schuur van Etienne

Het voorbije weekeinde reden nogal wat kunstliefhebbers op de fiets voorbij mijn huis. Normaal gezien moet ik het doen met de kleurrijke wielertoeristen 'De Kakkewieten', zij werken zich hijgend en dus met overgewicht over de molshoopjes van Zwalm. Zaterdag en zondag evenwel, mocht ik geciviliseerde lui traagjes, drupsgewijs voorbij zien schuiven met de brochure Kunst&Zwalm in de hand... wat hen vervaarlijk op de fiets deed slingeren. Zij groeten vriendelijk en ik natuurlijk terug... wat om den duur een stijve nek bezorgt. Zij kwamen allen voor het werk dat is opgesteld in de schuur van mijn buurman 'Etienne'. Zijn innemende persoonlijkheid, meer nog dan de nakende confrontatie met een kunstwerk, houdt iedereen in de ban. Terecht, met reden, want na 21 jaar 'buurman-zijn' van Etienne, verrast ook hij mij nog bij elke ont-moeting. Mimesis-gedrag is hem vreemd: hij rijdt zijn gras niet gemillimeterd af, hij heeft geen douche met mengkraan en in zijn stallen zal je nooit licht zien 'blijven' branden, hij eet zijn gekookt veelal uit de pan, de wissel zomer-winter geeft geen vestimentaire effecten, enzovoort, zo verder, zo gedane zaken nemen geen keer. Gelukkig mag ik zo dicht bij hem zijn. Eigenlijk, weet ik nu, is dat een zegen. Het is gewoon zoals de dingen horen te zijn: bijeen. Vreemder is de manier waarop mensen reageren. "Etienne zijn handen lijken op kolenschoppen", "Ik heb nog nooit zo'n tomaten als die van Etienne gezien", "Etienne zijn schuur ligt boordevol hout". Ik zie het publiek dan midden in een vervreemding staan, ikzelf op de eerste rij, onwennig in het besef van: "wij zijn het allemaal kwijt: de kolen, de tomaten, het hout."

Als men dan, na de schouw van het erf en de kennismaking met Etienne, de schuur binnentreedt en het werk van Mark Manders ziet, dan overkomt eenieder een zo mogelijk nog indringender 'aliënatie'. Ik weet: 'aliënatie' is een chique woord... maar ik vind het gebruik ervan toch op zijn plaats - onmogelijk, vervreemdend. Van Mark Manders kennen we ook een soort onmogelijkheid, het tonen van een niet mogelijk zijn. Ik herinner me een overzichtstentoonstelling in het Smak. Ik heb me zot gekeken op verzamelingen prullaria, machines, algeheel in 't zwart ondergedompeld, naast voorwerpen en beesten waarvan een soort samenhorigheid vanuit ging. Men heeft het dan ook over het universum van Mark Manders, het vocabularium van Mark Manders, de plattegrond waarbinnen het werk van Mark Manders zich afspeelt. In brochureteksten over het wezen van Mark Manders lees je: 'dat hij eigenlijk niet Mark Manders wil zijn, Mark Manders is voor hem een fictief persoon'. Dat klinkt gaga, maar in zijn geval klopt het wel. Wat hij zegt over 'tekenen' ligt in dezelfde lijn. Zo zegt hij: 'ik leef me zo in de tekeningen in, dat ik in de tekening zelf wil treden'. Kijk, denk ik dan: eigenlijk is hij dan op zoek naar 'verdwijnen', zijn persoon uitschakelen om vrijer te kunnen tekenen. Enfin, als je een beetje leest, begrijp je die man wel en bovenal merk je in zijn werk die konsekwenties. Fascinerend vind ik dan ook zijn werk, niet voor één gat te vangen, bars, in zekere zin voortdurend 'onmogelijk'. 'Poëzie': gaan sommigen beweren.