Ik stapte uit mijn huis naar buiten. Ik dacht al, die klink voelt zwaar. En ik zie dit exemplaar aan een nylon-koord aan de klink bungelen. Jeezes, mijn geweten is zuiver, heb ik iets misdaan dan, iets waar ik me niet bewust van ben? Dit lijkt wel op een paardenkop vinden in je bed. Is hier de maffia in het geding? Ik wist het niet en werd onzeker.
En toen hoorde ik de schoten van gisteren opnieuw. Droge knallen van jachtgeweren en geklapper van vlerken en op slag verstond ik wat hier gaande was.
Albert, de boswachter van het domein hier in de buurt, bedankt me voor de overlast die hij mij bezorgde. Ik krijg jachttrofee, dank U Albert. Ik heb meteen de wilde eend gepluimd, opengesneden, ontdaan van ingewanden en bereid met gemberkoekjes en honing, uitjes, een scheutje cognac. Het heeft me gesmaakt, het was wild en daar ben ik wild van. Peren, Pironik en Antisanta gaan dat niet leuk vinden, schiet niet op me mannen. Ik heb nooit anders gezien. Jacht is niet koosjer, maar Albert wel.
11 reacties:
uw voordeur is niet wit
en voor albert is jacht wel halal
niemand wil met je afrekenen
ze verliezen altijd
le canard, pur sang
u en U
Als het een wilde eend is mag het. Ook voor krakeenden maak ik een uitzondering. Maar ik heb geen idee of je die kan eten. Als men op brilduikers begint te schieten, dan zou ik het een stuk minder lollig vinden. Ik hoop dat mijn Chinees geen gelakte brilduikers in zijn eten verwerkt. Dit terzijde: het woord maffia en eendenliefde in één blogpost? U zou wellicht goede vrienden kunnen zijn met eendenliefhebber Tony Soprano.
so sad.
@ laura, lope, jevski, traveling and anonymus?: I know your love for birds, it must be cruel to see this picture. Believe me, me too was perplexed. I couldn't avoid the massacre. And the strange habit to show this duck on my front door is a horrible habit of the forester. He left me with a paradox.
En, heeft de paradox gesmaakt?
eend pluimen, is dat ook met heet water zoals bij kippen? weerzinwekkende geur, herinner ik me.
o, en fazanten lopen er ook nog genoeg anders.
@pironik: het was een rare dag die ik niet snel zal vergeten. Het begon al met de vraag: wie in godsnaam heeft het op mij gemunt... Gelukkig was ik daar snel uit want ik herinnerde me de week voordien een gesprek met de boswachter. Nadat ik de canard dus van de klink lichtte, moest ik wel besluiten hem op te eten (ik kon hem toch niet begraven of hem aan de klink van de boswachters voordeur hangen?) Het impliceerde dat ik hem pluimen moest. Dat ging zonder heet water, alleen maar - zo'n wilde eend heeft veel meer donshaar dan een kip. Het dons heb ik weggebrand boven een gasbekken. De geur in keuken deed denken aan een verbrandingsoven, het humeur was heetgeblakerd, ik zweer het u. De kookboeken en vooral de toon die daarin aangeslagen wordt, kalmeerden me.
@masjenka: paradoxaal genoeg heeft het me gesmaakt... paradoxen opeten kan ik iedereen aanraden, paradoxen verteren, dat had ik niet verwacht.
Kookboeken zullen ons redden.
Een reactie plaatsen