Het Wintergenootschap ter Verlichting

adempauze

Tadeusz Kantor

keizersnede

Des winters staan alle koeien op stal en ze laten het pletsen op de richel, zijt daar maar zeker van. Boer De Rijcke zit voor zijn stoof met een kat op zijn schoot. Hij piekert over een excel-formule waarmee hij zijn resterende zakken varkensvoer kan berekenen. Zijn kat spint iets dat Mahler-achtig klinkt en toont haar gat dat lijkt op de bovenkant van een tomaat - daar waar het loof is weggehaald. Boer De Rijcke maakt een wegwerpgebaar. De kat stuikt op haar poten, pardoes. Boer De Rijcke heft nu zijn eigenste gat van de met skai beklede zetel, stapt in zijn galoches en tjokt naar de stal. Mooi, schoon, proper. De borstel nat, de koffie koud, het water in de emmer bevroren. De geboorte van een kalf, hallelujah.

im memoriam Eric Rohmer

time doesn't exist, darling

Opwindend, tijd! Laat ons draaien aan je wiel. Verkort, verlang. Leg je hoofd in zijn schoot en luister naar de raderen die in mekaar haken en wentelen, kruipen op het ritme van de drup. Natte voeten, koude voeten, kousen afgegleden, tenen gekruld.

beerlegemmenaren

Hierboven prijken de portretten van inwoners van Beerlegem door Otto Van De Steene. Zij verwelkomen de immer gehaaste automobilist als wuivende palmbomen.

à table

Een wit tafelkleed, zilveren bestek, porseleinen borden, misschien een kandelaar (o neen, want de kaarsen zouden onaangenaam flakkeren) en dampende soep. Meer moet dat niet zijn - nu.

coeur d'artichaut

Maurice, de tuinier, kweekt artisjokken. Artisjokken zijn tweejaarlijkse planten, 'biënnales' zegt Maurice. Hij forceert niets. Net als kardoen zijn het fraaie planten, ook dat weet Maurice. Naast artisjokken zal hij altijd iets lelijks cultiveren of toch iets minder opvallends, zoals 'schorseneren' bijvoorbeeld of 'maïs' - domme, domme 'maïs'. Zo komen die artisjokken beter tot hun recht. 'Goe weten' denkt Maurice. Maurice slaat zich een eier-bearnaiseslaatje en gaat verlustigd op wat komen moet, zitten. Maurice telt 33 blaadjes, stuk voor stuk gedoopt in de mayonaise en afgesabbeld. Hij zit nu aan de paarse kapjes en aan het 'hooi' dat hij voorzichtig wegplukt. Een schijfje rest nog maar... Hij zal het laten liggen. Wat voor iedereen als beloning geldt, laat hij liggen. Raar vind ik dat.

bâtiment

Stel.
Links bovenaan verschijnt eerst... een arm, dan een been... met een schoen. Uit het gat rechts bovenaan kiepert men een vaas, vervolgens een broodrooster en tenslotte een mand appelen, bewaarappelen.
En dan is er niets, volle vijf minuten tot wanneer het gezicht van Michel Daerden in het linkervenster opduikt, lachend, voor de eeuwigheid.

toi(t)

Eerst 'Je', dan 'Tu' en dan pas 'Il'. Aldus Wayn Traub in een interview, inmiddels al een maand terug op de radio. 'Je', de kunstenaar is bezig met zichzelf, het ego. 'Tu', hij verduidelijkt en richt zich tot zijn dierbaren, zijn onmiddellijke omgeving. In de fase 'Il' richt hij zich tot de wereld, uitdeinend, verder...

hertepijn

karton

Het was een nis en ik ontdekte ze. De nis werd gevormd onder de trap en er stond een kartonnen doos. Ze trok de aandacht. Niet meer, noch min. Ik keek vijf minuten naar de doos. Gewoon, alsof ik niets anders te doen had. Ik kijk, ik keek. Plotsklaps rolde een bruine keutel vanonder de doos. Ik week, ik kijk. 'Het leeft': denk ik, en ik hef de kartonnen doos op. Een wit konijn zit naast een gele paardenbloem, zijn neus op het ritme van de secondenwijzer.

hoe maak ik een knoop?

ex memoria

In het Guislain museum Gent loopt momenteel de expositie 'Uit het geheugen. Over weten en vergeten'.