egg studio

de zinken schoot

De babyklerenwinkel in Oudenaarde vereeuwigde 'de moeder' en spreekt aldus: "De moeder is een goot waar onbedaarlijk water door stroomt om uiteindelijk te worden opgevangen in onze diepste regenputten. De moeder is samengehouden door de klinknagels van ons verstand en is zo onineembaar als een ommuurde vesting. De moeder is haar armen kwijt aan liefde en haar benen aan compassie. De moeder: bron, trots - onze dakgoot dus - waar wij onder mogen staan en zullen worden gespaard van de onophoudelijke drup 'leven'?"
Zo had ik het nog niet bekeken... waardoor ik een badeendje kocht voor de boreling van Marie en Wouter!

oor

Dit is een oor van een mij dierbare vriend. Ik vraag me af wat je zomaar in iemands oor kunt fluisteren zonder dat hij schrikt of zich gegeneerd voelt?

eend zonder zee

Volgens Maurice zijn de meeste mensen zonder zee. Wat hij daarmee bedoelt is zelfs voor hem niet duidelijk.

bandenspanning

romy pils

Ketting- en bandenspanning, vierkante spieren, koud weer, maar zon - een laagscherende zon die zelfs onder bierkaartjes kruipt en bangelijke schaduwen werpt. Een Romy pils, een vriendelijke waardin, een loonwerker, een molentje met pakjes zaad: rood - groen. Els geknot, neus verstopt. Thuisgekomen, doodop. Naar de knoppen, volop.

de teloorgang van de nachtkast

Meubilair gezien is er geen vreemder kast denkbaar dan de nachtkast. Een doorsnee bed telt twee nachtkasten, net als kousen - een linkse en een rechtse. Posteer je twee nachtkasten naast mekaar, zonder bed, dan verschijnt er iets dat op een keukenkast lijkt. Een zestal kasten boven elkaar gestapeld, bezorgt u genoeg opslagruimte - slaapwel.

opsmuk

De lucht ruikt weer naar lucht, de bloembakken moeten worden gevuld en buitengezet. De witgeschilderde, opengesneden autoband met pronte geraniums verdwijnt. De mank geëvolueerde mens gebruikt nu zijn wielkassen, zijn kletse banden, de zak potgrond en tulpenbollen van den Aldi. Het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven. Een Reviaanse tristesse overvalt me, maar een voorbijrijdende Opel rukt me uit die 'Augenschmerz', hij claxonneert.

het weergeven van water

het lentelied van Louise en Charlotte

drempelvrees

de zangeres zonder naam

Naast 'Zwarte Lola' zong zij ook: 'Hij was maar een neger', 'Mexico', 'Keetje Tippel' en 'Denk toch goed na'. Ik vind haar een mooie vrouw met een blik die me wenkt. Ziet mij: ik gooi al een gestreken tafelkleed over de tafel en ga zitten op een stoel met veren. Wie weet duidt zij mijn zieleroerselen op efficientere wijze, kordatere wijze dan ikzelf? Ach, er is iets in haar ogen dat me opvalt..., en daar verzink ik in.
De wenkbrauwen zijn met dezelfde vaste hand geëpileerd en gestreept als de mascara die is aangebracht rond die pientere ogen. Maar het onophoudelijk tranen (sigarettenwalm?), wenen (onpeilbare smart?) heeft de aangezette mascara zo zichtbaar uitgesleten.
'Tranen brengen geluk doordat ze ons verlaten': zong ze.
Dat ene oog is ook beduidend groter dan het andere. Emanatie van verdriet kàn niet mooier worden vertolkt, toch! Zelfs haar tanden zijn niet stralend wit en bijtgraag, maar lijken vlezig doordat het zachte rood van lippenstift ze heeft beroerd. Een probatere beeltenis had u niet kunnen verzinnen. Ge zijt wie ge zijt. Zangeres zonder naam, mijn liefde is diep, ja diep.

vakantiegenoegens

we zijn in leven

Appartementen met zicht op zee. Ik wandel op de dijk en besef: de zee bekoort. Maar in dit land is de zee een woestijn waarlangs kamelen varen. De kamelen zijn kubussen waar vergrijsden hun dagen slijten in het vet. Er is patisserie en een langdradig gesprek, er zijn bon mots en tierlantijntjes - wanstaltige bulten, komkommer en gekwel.
Gerard zit - letterlijk - voor een televisietoestel met beeld van een vierkante meter groot en een afstandsbediening. Gerard is een brave man, hij kan een grap appreciëren. Germaine, zijn gezellin weet dat. Zo richt hij nu zijn afstandsbediening naar de zee en drukt op de programmakiesknop. Germaine bekomt niet van het lachen, achter zijn rug sterft iemand.

mariage